Çıraklıktan emekliliğe uzanan bir ömür
Mesleğe çocuk yaşlarda Odunpazarı’ndaki bir akrabasının yanında zımpara yaparak başlayan Bayram Ayverdi, yarım asrı geride bıraktı. Lületaşı işleyerek geçimini sağlayan ve Bağ-Kur emeklisi olan Ayverdi, bu işin kendisi için sadece bir kazanç kapısı değil, büyük bir tutku olduğunu belirtiyor. Emekli olmasına rağmen her gün atölyesinin yolunu tutan usta, "Bu iş sadece kafa yorgunluğu yapar, başka bir zorluğu yok" diyerek mesleğine olan sevgisini dile getiriyor.
"Lületaşı Eskişehir’e özel ama sahip çıkan yok"
Lületaşının dünyada sadece Eskişehir’de çıktığını hatırlatan Ayverdi, sanatın geleceği konusunda endişeli. Gençlerin bu kadim zanaata ilgi göstermemesinden üzüntü duyduğunu belirten Ayverdi, şu ifadeleri kullanıyor:
"Şu anda burada çalışıyorum ama gelip ilgilenen kimse yok. Gelseler öğretiriz, meslek sahibi olurlar. Bu ürünlerin ihracat potansiyeli çok yüksek, internet üzerinden dünyaya satılabilir. Komşumuz Kütahya çiniden çok güzel paralar kazanıyor, biz de lületaşını daha fazla yüceltmeliyiz."
Sabırla işlenen sanat: Bir lületaşının serüveni
Bayram Usta, bir bloğun sanata dönüşme aşamalarını ise şöyle özetliyor: Yaklaşık 2 saat süren "yaş işleme" sürecinin ardından delme ve kurutma aşamasına geçiliyor. Kuruyan taş zımparalandıktan sonra ise geleneksel yöntemlerle, yani balmumuyla cila yapılarak son halini alıyor.
Eskişehir’in bu yaşayan çınarı, elindeki son lületaşı bloğunu yontarken aslında bir şehrin hafızasını taze tutmaya devam ediyor.